ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตภูเขา มีวัฒนธรรมการสร้างสรรค์งานศิลปะ อย่างประณีตและ gกิดความงดงามอย่างน่าอัศจรรย์ ชาวเขามีประเพณีวัฒนธรรมแบบวิถี การดำเนินชีวิตที่มีลักษณะเฉพาะเด่นชัดเป็นตัวของตัวเองทุกชนเผ่า แบบแผนเหล่านี้ได้รับการสืบทอดวิวัฒนาการมายาวนานชั่วอายุชนเผ่าของพวกเขา พวกเขาอยู่กัน เป็นหมู่บ้านในลักษณะปกครองตนเอง สร้างบ้านเรือน ทําการเพาะปลูก มีพันธุ์พืชผักพื้นเมือง พันธุ์สัตว์เลี้ยง ที่สืบต่อกันมา รู้จักการทอผ้า ตัดเย็บเสื้อผ้าใช้เอง มีการร้องร่ายรํามีเครื่องดนตรีประจำเผ่า การทำเครื่องประดับไว้ใช้ตกแต่งร่างกาย กล่าวได้ว่าพวกเขามีวิถีชีวิตครบทุกอย่าง ที่เป็นตัวของตัวเอง รวมไปถึง  “การจักสาน” ประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้จากวัสดุในธรรมชาติ

               การจักสาน เป็นงานหัตถกรรมอย่างหนึ่ง และนับเป็นงานศิลปะประเภททัศนศิลป์ได้ด้วย การจักสาน เป็นการนำวัสดุขนาดเล็กและยาว มาขัด หรือสานกัน จนเป็นชิ้นงาน เช่น หมวกจักสาน หวดนึ่งข้าวอัตโนมัติ หรือภาชนะอื่น ๆ เช่น ตะกร้า เข่ง กล่องเอนกประสงค์หรือของใช้อื่น ๆ เป็นต้น วัสดุที่ใช้ในงานจักสาน มักเป็นวัสดุจากธรรมชาติ เช่น ไม้ไผ่ หวาย ปอ กระจูด เป็นต้น การสานนั้นมีใช้วัสดุขนาดเล็กและยาว ที่ เรียกว่า “ตอก” หรือ ต้นไผ่ที่นามาขัดจนกลายเป็นเส้นเล็ก ๆ มาขัดประสานกัน การสร้างเครื่องจักสานจะขึ้นอยู่กับเงื่อนไขทางความต้องการ ด้านประโยชน์ใช้สอย ตามสภาพภูมิศาสตร์ รวมถึง แสดงให้เห็นว่าเครื่องจักสานทำขึ้นเพื่อประโยชน์ใช้สอยในชีวิตประจำวัน